NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH
NIEKTÓRE NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE
ODCINEK 13
Chyba zgubiłam kapelusz.
Nie mam czym zakryć włosów.
Znajdziemy sposób.
Znów jest pani mężczyzną.
Szykownie?
Wygląda pani na silną.
Wie pan, którędy jechać nad morze?
Pojedziemy tą drogą na wschód.
Tam, gdzie wstaje słońce.
Prosto w płomień.
Nie wiem, czy pani zasmakuje, ale zaspokoi głód.
Wiele rzeczy na tym świecie mnie fascynuje.
Współczesna kuchnia,
szum fal,
a nawet horyzont.
Miałam słabo rozwiniętą
wyobraźnię.
Czy Ameryka jest za tym horyzontem?
Możliwe.
Tęskni pan za nią?
Za kilkoma rzeczami.
Książkami,
muzyką i hamburgerami.
To placek z mielonego mięsa
podawany z chlebem.
Na niebiosa.
Jest smaczniejszy od tego?
Dałabym się za to pokroić.
Kto uczy pana koreańskiego?
Chłopiec na posyłki w placówce.
Jest wymagający.
Nauczył się pan angielskiego od mężczyzny, który do pana napisał?
Trzeba znać język, żeby przeżyć.
Głodował pan w Ameryce?
Ameryka nie była łaskawa dla małych Azjatów.
Gdy przybyłem do Nowego Jorku,
miasto było ogromne, a budynki wysokie, tak samo jak ludzie.
Nawet niebo wydawało się większe.
Byłem tak przerażony,
że nie odstępowałem Josepha na krok.
Wiedziałem, że bez niego nie przetrwam.
Gdyby nie on,
zginąłbym.
To ten list.
Proszę go wziąć.
Jest pani pewna?
Proszę nie zadawać pytań,
bo sobie go wezmę.
Jestem ciekawa.
Dlaczego pańskie imię brzmi tak samo
po angielsku i koreańsku?
W angielskim mają podobne imię.
- Jak się nazywasz? - Choi Yu-jin, proszę pana.
„Yu-jin”? Eugeneus.
Eugene to angielskie imię, które pochodzi z greki i hebrajskiego.
Oznacza
„wielki i szlachetny”.
Wymawia się je jak Yu-jin.
Masz piękne imię.
Tutaj też je mamy.
Eugene.
Wielki i szlachetny.
Mężczyzna, który napisał ten list, pomógł mi
żyć w Ameryce jako Eugene.
Doskonale.
To imię do pana pasuje.
Nie było łatwo na nie zasłużyć.
Dał pan radę.
Co mu pan odpisze?
Pytał, jak się panu układa...
ze mną.
„Byłem dzisiaj na plaży.
Ale zamiast morza
widziałem jedynie kobietę.
Patrzyła na wodę i jadła konserwy,
a mnie smutno, że nie mogłem zrobić tego samego”.
KAWA
Proszę napić się kawy. Rozgrzeje panią.
Już kiedyś ją piłam.
Wtedy smakowała gorzko.
A dzisiaj?
Dzisiaj jest słodka.
Chyba zaczynam
robić sobie złudne nadzieje.
W sensie?
To jest
pierwszy raz,
kiedy wyjechałam tak daleko.
Następnym razem
chciałabym pojechać jeszcze dalej.
Może po tym miałabym kolejną szansę.
O taką nadzieję mi chodzi.
Dokąd pani pojedzie?
Czy ja też mógłbym?
Tak.
Tego bym sobie życzyła.
Chyba już podjęła decyzję.
Gdyby wybrała łatwą ścieżkę, też bym się o nią martwiła.
Ale wybrała najtrudniejszą ścieżkę
ze wszystkich dostępnych opcji.
Na samą myśl boli mnie serce.
Nawet nie wiesz, jak się denerwuję.
Panienka Ae-sin wróci w porze obiadu.
A co, jeśli przyjdzie pani Cho?
Dzisiaj poszła strzelać z łuku,
więc położy się spać, jak tylko przyjdzie.
Panienka Ae-sin wybrała ten dzień nie bez powodu.
Ich musimy jakoś zwieść.
Witaj, Jong-seom.
Jak się miewa pani Ae-sin?
- Ona... - Miewa się dobrze.
Panienko, czas na lekarstwa.
Racja, panienko Ae-sin...
No i proszę.
Proszę wypić wszystko.
Do dna. O to chodzi.
I po wszystkim.
Wypiła panienka wszystko.
Zażyła lekarstwa, więc poczuje się lepiej, jak się wyśpi.
Zostawmy im gorzkie lekarstwa,
my powinniśmy przekąsić coś smacznego.
- Mamy pieczony ryż? - Tak.
- Chodźmy. - Jasne.
No to idziemy. Świetnie.
Chodźmy.
Niezły z niego aktor.
Witamy. O rety, co panią sprowadza?
Jeszcze nie skończyliśmy.
Jestem tu z innego powodu.
Co to jest?
Dasz radę podrobić ten podpis?
Potraktuj go jak rysunek.
YOSUKE MATSUYAMA
Kim jest Matsuyama?
Lepiej, żebyś nie wiedział.
To nie działanie w słusznej sprawie.
Ile to potrwa?
Będziemy się spieszyć.
Lepiej mieć to z głowy, skoro tak bardzo nam go żal.
Mogę wam powierzyć to zadanie?
Nie potrafimy rozczarować naszych klientów.
Ale to będzie panią sporo kosztować.
Dam znać, gdy skończymy.
Można na was polegać.
To nam zajmie jeszcze dwa dni.
Narysowałem już tyle,
że mógłbym to robić z zamkniętymi oczami.
Mam nadzieję, że w tym roku otrzyma pani jakieś wieści.
Ja również.
Jestem teraz starsza od ciebie.
Mamo.
Witamy.
Przyszła przed zachodem słońca
i od tej pory siedzi tak sama.
Teraz nawet ona tu przesiaduje.
Przed czym ucieka,
że wybrała tak jasne i zatłoczone miejsce?
Dlatego potrzebuję ochrony.
Za wiele zabrał.
Co takiego?
Moją matkę, moją młodość,
moje imię.
Lee Yang-hwa.
Wiem, że nie śpisz.
Nie zejdziesz ze mnie?
Nie.
Jak chcesz.
Jestem ciężka?
Trochę.
Tylko jak ciężkie jest to twoje serce?
Ty pijesz, bo czas płynie za wolno,
a ja dlatego, że pędzi.
Tylko dzięki temu bary jeszcze nie splajtowały.
Może.
Ja?
Gdzie byłeś? Całe popołudnie nie było cię w placówce.
Zwiad na wybrzeżu.
To strategiczna lokacja.
Musimy sprawdzać takie miejsca, gdy mamy czas.
No więc...
coś się stało?
Nic a nic, przez cały dzień.
Ty zniknąłeś,
koń zniknął.
Oraz konserwy.
Lubisz jeść dokumenty?
Ciężko się je gryzie.
Pan Allen go nie podarł?
Allen?
Sądzisz, że były lekarz by to zrobił?
Racja.
Gdyby tylko był politykiem.
No tak.
A to tylko kupiec.
Nie szanuję ludzi bez honoru.
I właśnie dlatego cię szanuję.
Zdrowie.
I w tym duchu przeczyśćmy naszą broń.
- Czemu? - Czemu nie?
- Robi się to co kwartał. - Racja.
Jesteśmy żołnierzami
i szanujesz mnie.
Jakiś problem, kapitanie Eugenie Choi?
Ależ nie.
Co pan tu robi tak wcześnie?
Czego pan chce?
To pilne.
Podobno załatwicie wszystko.
Macie kule?
- Niech to. - Niech to.
Chłopiec w skrzyni trzęsie się teraz jeszcze bardziej.
- Niech to! - Niech to!
Czyli nie macie kul?
Jak nie chce się pan trząść, to trzeba się ciepło ubrać.
Ile pan potrzebuje?
Trzy.
Proszę wziąć.
Kapitanie Eugenie Choi.
Tak jest.
Strzelał się pan z Japończykami.
Ile razy pan wystrzelił?
Dokładnie trzy razy...
Więc dlaczego w pana broni jest komplet kul?
Lubiłem tę konserwę.
Wiesz, co robić, tak?
Biegiem!
Tak jest.
Ruszaj.
Proszę pana!
Czemu pan znowu biega?
Sprowadziłem to na siebie przez brak strategii
i taktyki.
Słucham?
Chodzi o to,
że pomyliłem się w obliczeniach.
Nie mów do mnie.
Ojcze, o co chodzi z tą rikszą?
Wsiadaj.
Wybierasz się dokądś?
Oczywiście.
Jesteś jedynym synem od trzech pokoleń.
Ruszymy drogą do twojego sukcesu.
Widzisz go gdzieś?
Tak, już tu jedzie.
Świetnie.
Ruszajmy, pospiesz się.
Do stu piorunów!
O rety. Nie wierzę.
Lord Lee Wan-ik?
Ty idioto!
Jechałeś za szybko. Patrz, coś narobił!
Czy jest pan ranny?
Nic mi nie jest.
Co za ulga.
Musi pan być zdrowy.
Hui-seong, przedstaw się.
To lord Lee Wan-ik, minister rolnictwa i handlu.
To mój syn.
Pan wybaczy opieszałość.
Nazywam się Kim An-pyeong.
- Kim An-pyeong? - Tak jest.
Ten bogacz, o którym zapewne pan słyszał.
Co za zbieg okoliczności.
Tak się złożyło, że wiozę suszone ryby
z Yeonggwang.
Proszę je wziąć.
Niczym sobie na nie nie zasłużyłem.
Proszę tak nie mówić.
Dzięki temu, że był pan ministrem w japońskiej placówce,
mój syn mógł dokończyć studia w Japonii.
Nie zgodzisz się?
Jestem Kim Hui-Seong.
Byłeś w Japonii?
Gdzie dokładnie? W Tokio?
Zgadza się, w Tokio.
Rozumiem. Ile masz lat?
Ma 30 lat, ale wciąż bardzo dużo się uczy.
Martwi mnie tylko to, że jeszcze nie znalazł pracy.
Szybko przyjął zachodnią kulturę.
To jedyny syn od trzech pokoleń i zatrzymał się w hotelu.
Czyżby w hotelu Glory?
Podobno właścicielka ma charakterek. Jak pan ocenia pobyt?
Pański informator chciał być złośliwy.
Zarówno hotel, jak i jego właścicielka są wspaniałe.
Doprawdy?
Skoro tak, to wkrótce się tam zjawię.
Napijemy się kawy.
Oczywiście, proszę pana!
Powiedz mi, jesteś żonaty?
Rzadko o tym mówimy, żeby się nie przechwalać,
ale jest zaręczony z wnuczką
szlachetnego Go Sa-honga.
Miałby wszystko, gdyby nie brak pracy.
Zaręczyny to nie małżeństwo.
Słucham?
Lord Lee zadawał ci tyle pytań.
To musi znaczyć, że się tobą zainteresował.
Tyle się napracowałem, żeby załatwić ci taką świetną szansę.
Lepiej jej nie zmarnuj.
Nie musiałeś tego robić, ojcze.
Sam potrafię...
Wtrącam się właśnie dlatego, że sam nie potrafisz.
Teraz gdy poznał cię osobiście,
zapamięta cię, polubi i załatwi ci ciepłą posadkę.
Jeśli lord Lee Wan-ik weźmie cię pod swoje skrzydła,
to zapewni ci bezpieczeństwo.
A kto ci każe zajmować się polityką?
Urząd sam się tobą zajmie.
Racja.
Zawsze to powtarzałeś.
I ty, i dziadek.
Mówiliście to dla mojego dobra.
No widzisz, więc zaufaj mi
i rób, co mówię.
To wszystko na dzisiaj.
Czas się zbierać.
Lepiej się przejdź.
Opłaty za riksze uderzą cię po kieszeni.
Proszę się rozejrzeć, moja pani.
Wiosna tuż za rogiem, więc jasne kolory będą pani pasować.
To nie dla mnie. Kupuję dla kogoś innego.
Mówiła o kamizelce, więc to musi być chłopiec.
Jego starsza siostra ma jakieś 15, 16 lat,
więc musi być młodszy.
Jakie kolory jedwabiu są teraz w modzie?
Proszę zaczekać.
FRANCUSKA PIEKARNIA
To zachodni rodzaj tteok, czyli kasutera.
Spróbuj.
Wygląda jak tteok w kolorach tęczy, prawda?
Tylko że...
Już za niego zapłaciłam.
Nie martw się, spróbuj.
Dobrze, moja pani.
Chodzi o to,
że trzyma pani nóż i widelec na odwrót.
Ja to zrobię.
Proszę się poczęstować.
Ty też trochę zjedz.
I...
uszyj z tego kamizelkę dla brata.
Czy to jedwab?
Nie mogę tego przyjąć.
Nie zasługuję na taki prezent.
Zadłużyła się pani przeze mnie.
Pewnie o tym nie wiesz, ale ja...
to znaczy, Joseon
już wiele ci zawdzięcza.
Dziękuję, że zatrzymałaś to dla siebie.
Nie jestem pewna.
Mówił, że to los Joseon.
Los Joseon?
Kto to powiedział?
Przepraszam, pani. Nie mogę tego powiedzieć.
W porównaniu z tym, co ty zrobiłaś, to nic.
Więc możesz to przyjąć.
Pomogłam pani coś ochronić?
Tak, coś wielkiego.
Nawet nie znam twojego imienia.
Jak się nazywasz?
Son Su-mi.
- Ile masz rodzeństwa? - Jestem najstarsza.
Reszta to Do-mi, Jin-mi, Yeong-mi i Gu-mi.
Jest ich czwórka.
O nie, trzeba było kupić więcej materiału.
To nie wystarczy.
Proszę się nie martwić.
Będą się dzielić kamizelką, starczy.
Dziękuję pani bardzo.
Proszę bardzo.
No to jedzmy.
Ciasto jest pyszne, więc się nie zdziw.
Dobrze.
To jest cudowne, moja pani.
Jeszcze wcześnie.
Co tak biegasz w tej drogo wyglądającej kamizelce?
No popatrz. Coś ty taki odmieniony?
To prawdziwy jedwab.
Zgadza się. Siostra mi ją uszyła.
Powiedziała, że ktoś bardzo jej bliski podarował jej materiał.
Do-mi, aleś ty wystrojony.
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję bardzo.
Zrozumiałeś to?
Jakiś ptaszek czyta mu elementarz.
Jest tu od trzech miesięcy, więc coś już musi rozumieć.
Skończyłeś się chwalić? To pomóż kapitanowi w koreańskim.
Nie będziesz tu jedynym mądralą.
Jego koreański wcale się nie poprawia.
To wszystko na dzisiaj.
Otrzymałam wiadomość.
Kościół prezbiteriański
wysłał nam przybory szkolne razem z zaopatrzeniem dla wojska.
Mam listę. Teraz wystarczy ją
dostarczyć do oficera Robertsa w amerykańskiej placówce.
Ktoś się zgłosi na ochotnika?
Czy ktoś chciałby dostać zadanie
i pójść do amerykańskiej placówki poćwiczyć angielski?
Ja to zrobię!
Podejdźcie tu.
Panienko, co to znaczy?
Co powiedziałaś?
„Podejdźcie tu”.
To dosłownie znaczy: „Podejdźcie tu, gdzie stoję”.
Chcę, żeby podeszli i nas przywitali.
Podejdźcie tu.
O, witam.
Dostałam zadanie od nauczycielki angielskiego.
W takiej sytuacji można po prostu powiedzieć:
„Przepraszam bardzo”.
Radzę zapamiętać na przyszłość.
Może pan dostarczyć to Robertsowi?
Zostałam wybrana do tego zadania, ponieważ jestem najlepsza w klasie.
Proszę?
Do-mi.
Zanieś to oficerowi Robertsowi.
Dobrze, panie.
Do-mi?
Musisz być bratem tej dziewczyny.
Su-mi.
Zna pani moją siostrę?
Poznałam ją niedawno.
Świetnie wyglądasz w tej kamizelce.
Twoja siostra jest bardzo zdolna.
Siostra powiedziała, że młoda arystokratka,
która jest bardzo piękna i dobra,
podarowała jej ten jedwab.
To chyba o mnie. Bardzo trafny opis.
Twoja siostra naprawdę tak powiedziała?
Dziękuję bardzo.
Będę dbał o tę kamizelkę.
Dobrze.
Przy okazji, słyszałam,
że uczysz tego dżentelmena koreańskiego.
No... Tak.
Robię, co mogę, ale...
Biedactwo. To ciężka robota.
Wciąż nie radzi sobie z dolnymi spółgłoskami.
To prawda. Pomagam mu utrwalić podstawy.
Stoję obok, to niegrzeczne.
Pewnie na razie potrafi zapisać tylko proste zwroty, jak „podejdźcie tu”.
Takie bez dolnych spółgłosek.
Nie zapisze takich słów jak „góra” czy „zachód słońca”.
Za dużo spółgłosek.
Ma dużo zapału,
ale wolno się uczy.
Może nie potrafię pisać ani czytać,
ale rozumiem po koreańsku.
Rety, czemu ona tak za nim szaleje?
Może właśnie dlatego
tak pięknieje, gdy tylko tam chodzi.
Co mówisz?
Nie słuchaj mnie, gadam do siebie.
Podaj soloną rybę na stół, pani Cho ją lubi.
Nie, nie tę.
A tak, rozumiem.
Od kiedy weszłam do rodziny Go,
byłam wierna,
choć mój mąż zmarł 30 lat temu.
Opiekowałam się jego wielką rodziną
i dbałam o bratanicę jak o własną córkę.
Ae-sin wyrosła na piękną młodą damę,
a Ae-sun...
No tak! Jest zdrowa. Obie je wychowałam.
O rety. Przecież wiem.
Jest pani oddaną synową dla lorda Go.
Wszyscy w rodzinie to wiedzą, nawet służący.
To bez znaczenia.
Ludzie mówią, że sprowadziłam nieszczęście na tę rodzinę.
Winią mnie za śmierć męża
i za to, że ród nie ma teraz dziedzica.
Ja też wychowałam się jak księżniczka.
Kto by śmiał mówić o pani takie okropne rzeczy?
Kto to powiedział? Już ja im pokażę.
Tyle rzeczy chciałabym powiedzieć.
Ale dzisiaj zacznę od tego.
Moje...
Znowu jest pusta.
Na wszystkie świętości, nie wierzę!
Trzeba było je schować w lepszym miejscu.
To musiało być wtedy, gdy poszłam postrzelać.
Podobno Ae-sin się rozchorowała.
Tak, to prawda.
Miała katar i drapało ją w gardle.
Nie była w stanie wyjść z pokoju.
- To było bardzo... - Muszę przyznać, Ae-sun jest
taką dobrą córką.
Chciała mi pokazać, jaka jest zdrowa,
i przetrząsnęła każdy kąt i szczelinę w domu,
i ukradła moje rzeczy.
- Ma pani rację. - Skoro o tym mowa, lepiej, żeby więcej tu
nie węszyła.
Wykręć jej nadgarstki, jeśli będzie trzeba.
Tylko znajdź moje pierścienie.
Oczywiście. Proszę zostawić to mnie.
Niech się pani napije.
Moja dłoń przykrywa twoją
Moje maleństwo, Min-seok.
Mamusia przyszła.
Dobrze się dzisiaj bawiłeś?
Grałaś tymi rękami w karty.
Nie dotykaj go!
Co? Ty impertynencka zołzo.
Chciałam go pogłaskać, bo jest uroczy.
Kochanie, czemu wracasz tak późno?
Min-seok czekał na ciebie cały dzień.
Min-seok, zapytaj taty, czy miał miły dzień.
O czym ty mówisz? On nawet nie gaworzy.
- Zdurniałaś? - Min-seok cię usłyszy.
Ale z ciebie zrzęda.
Mój drogi, mam kazać przygotować dla ciebie kąpiel
albo kolację?
Nie chcę.
Nie mów do mnie, mam dużo na głowie.
Rodziny twojej żony i Kim An-pyeonga są jakoś powiązane?
Tak jest.
Kuzynka żony zaręczyła się z jego synem
dziesięć lat temu.
Słyszałem, że Kim An-pyeong
jest najbogatszy w Hanseong, zaraz po królu.
Zgadza się.
Jego rodzina posiada spore ziemie.
To arystokraci, ale jeśli chodzi o tradycję czy reputację,
to nie ma tu o czym mówić.
Nikt z arystokracji nie zabiegał o to, żeby się w nich wżenić.
To dlaczego rodzina twojej żony się z nimi związała?
W przeciwieństwie do żony
jej kuzynka nie ma dobrego pochodzenia.
Jest sierotą.
Urodziła się w Japonii, ale przyjechała tutaj.
Jej korzenie są niejasne.
To brzmi ryzykownie.
Jest szansa na to, że ich zaręczyny zostaną zerwane?
Słucham?
Załatw to.
Nie pozwól, żeby kuzynka żony zniszczyła ci karierę.
Słyszałaś coś
o weselu twojej kuzynki?
Ae-sin?
Nie jestem pewna. Jej narzeczony wrócił do Joseon,
ale nie wiem, co się działo od tego czasu.
Jesteś bezużyteczna.
Ciągle łazisz do swojej rodziny
i wciąż o niczym nie wiesz?
Żadnego z ciebie pożytku.
Chyba odwiedzała pewne zabawne miejsce,
zamiast chodzić do rodziny.
Nawet dzisiaj zniknęła na cały dzień. Dopiero co wróciła.
Nawet dziecka nie urodzisz.
Jak będziesz tak często wychodzić,
to nigdy nie zajdziesz w ciążę.
Min-seok,
chodźmy do tatusia.
Zaczekaj chwilę.
Czego chcesz?
Dzisiaj mi się poszczęściło.
To taki zachodni tteok.
Min-seoku, to dla ciebie.
Jakie to małostkowe.
Nie wierzę, że kupiła tylko jeden.
Najwyraźniej tylko ty masz buzię,
a twoja matka nie.
- O rety. - Niech to zje.
Więc lord Kim An-pyeong i Hui-seong
spotkali się z Lee Wan-ikiem?
Tak, proszę pani. Ich riksze się zderzyły,
ale wciąż byli radośni i zadowoleni.
Doprawdy?
Mówili coś interesującego?
„Że spotkają się kiedyś w hotelu”.
„Nie zasłużyłem sobie na suszone ryby”.
Rozmawiali też o Tokio.
Potem lord Lee Wan-ik zapytał panicza Hui-seonga,
czy jest żonaty.
Niech to...
To tutaj. Wejdźmy.
Rety!
Oszalałeś? To Hwawollu.
No to co?
Tu jest potwornie drogo!
Nie kupisz mi tu drinka.
Na wszystkich bogów.
Mówiłem ci, że kto inny płaci.
- Chodź, spóźnimy się. - Chwila.
- Rety! - No chodź!
Nie mogę z tobą...
- Proszę pana. - Tak?
To mój przyjaciel, o którym wspominałem. Ten, który pracuje
w amerykańskiej placówce.
Gwan-su,
ten dżentelmen jest asystentem lorda Lee Wan-ika.
Poznaj pana Lee Deok-muna.
Bardzo mi miło.
Jestem Lee Deok-mun.
To najlepszy alkohol, jaki mają. Proszę pić, zanim wystygnie.
Na co czekacie?
Obsłużcie go.
Oczywiście.
Proszę pana,
naleję panu kieliszek.
Proszę pozwolić, że pana nakarmię.
Łaskoczecie mnie.
Nie wiem, czego dotyczy to spotkanie,
więc trudno mi się dobrze bawić.
Podobno pracuje pan w amerykańskiej placówce.
Chciałbym
żeby na bieżąco informował mnie pan,
co tam się dzieje.
To oficjalna prośba?
Gdyby tak było, nie potrzebowałbym pana.
I żaden z nas niczego by nie zyskał.
To za to, że pan przyszedł.
Po resztę proszę przyjść, gdy się pan namyśli.
Pieniądze są pana, ja je tylko przechowam.
Co ty wyprawiasz? Weź je.
Wasza Wysokość.
Już wybiła północ.
Proszę się udać na spoczynek.
Co noc śnią mi się koszmary
i bez przerwy się budzę.
Próbuję wyczerpać swoje siły, inaczej nie będę mógł zasnąć,
więc możesz już odejść.
Rozkażę przynieść Waszej Wysokości leczniczą herbatę.
Zostawcie nas.
Sądzisz, że przyniosą samą herbatę?
A jeśli coś do niej dorzucą?
Ostatnio jestem bardzo podejrzliwy.
Czasami każę sobie nawet podawać kawę.
Każdego podejrzewam
i całą dobę zastanawiam się, czy jest w pałacu ktoś, kto
nie pracuje dla Japonii.
Podobno misjonarz wsiadł na statek do Jemulpo.
Wszystko idzie zgodnie z planem,
więc proszę się nie martwić, Wasza Wysokość.
To świetne wieści,
ale Japonia próbowała nas wmanewrować w pożyczkę.
Na pewno znowu będzie próbować przeszkodzić nam w budowie
własnych linii kolejowych.
Dlatego musimy się spotkać z amerykańskim ministrem z Chin
i przekonać go do udzielenia nam pożyczki.
Wiosną powinniśmy zakończyć
budowę linii Gyeongbu, którą wcześniej wstrzymano.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
PSTROLISTKA SERCOWATA
GÓRA, ZACHÓD SŁOŃCA
DOBRA ROBOTA
Przyda się pani wioślarz?
Przy okazji
w tym zdaniu jest 11 dolnych spółgłosek.
Eugene i pani Ae-sin, witajcie.
Teraz się przyjaźnimy. Jak się masz, Ko?
Niezbyt dobrze.
Mistrz mnie stresuje.
Tak? Więc powinieneś to wypić.
Jemu nie dawaj.
Ej, Ko.
Przynieś kilka misek.
O rety.
Zawsze taki jest.
Pani Ae-sin, proszę chwilę zaczekać.
Zobaczmy. Ile butelek przyniosłeś tym razem?
PIWO
Przecież ma dwie ręce. Nie wierzę, że przyniósł tylko tyle.
Drugą rękę miałeś zajętą wiosłowaniem?
Przyszliśmy pieszo, bo rzeka zamarzła.
Właśnie to miał pan w torbie?
Co to jest?
Zachodni alkohol zwany piwem.
Alkohol z zachodu?
Ale ten kolor...
Piłeś to już kiedyś?
Można się nim zapchać.
Jest mdłe. Nie tak dobre jak takju, moja pani.
- Po co on... - To podaj mi butelkę.
Chcę spróbować.
Nie ma mowy.
Proszę sobie kupić własną. Na pewno panią stać.
- No to tylko czarkę. - Nawet czarka to za dużo.
Jest bardzo rzadkie.
- Mówiłeś, że jest mdłe i zapycha. - Dlatego je piję.
Ty małostkowy starcze. Nie wiem, dlaczego strzelec Jang
się z tobą przyjaźni.
O rety.
Ile razy mam powtarzać?
Nasi ojcowie się przyjaźnili.
Nieważne.
I tak nie byłam ciekawa.
Pospiesz się i przynieś miski.
Pewnie nawet nie jest takim dobrym garncarzem.
Zawsze gdy przychodzę, widzę same porozbijane garnki.
Wie pani dlaczego czy tylko udaje?
O czym pan mówi?
Go Ae-sin kupuje rozbite misy, a strzelec Jang ją uczy.
To przyjaciel garncarza Hwanga.
Oni wszyscy są towarzyszami broni.
Jeśli naprawdę pani nie wie, sugeruję uważać na słowa...
Ko, pospiesz się!
Szybciej, żeby ta dwójka już sobie poszła!
Pani Ae-sin.
Proszę to odłożyć.
Wiem, że jest siedem butelek. Już je policzyłem.
Ależ on jest małostkowy.
Pożałuje pani tego.
Niby dlaczego?
Zakładam, że odwiedzał go pan beze mnie.
Nawet przyniósł mu pan alkohol.
Mam u niego dług z przeszłości.
Dług?
To on pomógł mi
uciec z Joseon.
Wtedy tego nie wiedziałem,
ale teraz gdy wróciłem,
dociera do mnie, że przeżyłem dzięki pomocy wielu ludzi.
Hwang poprosił Josepha, by się mną zajął,
więc jest jednym z nich.
Tak samo łowcy niewolników, którzy puścili mnie wolno.
Więc garncarz Hwang zasługuje na dobre traktowanie.
Pracuję nad tym.
Ja również powinnam.
Właśnie tego pan żałuje.
Ale naprawdę był małostkowy, proszę przyznać.
Chyba tak.
Rzeka zamarzła.
Więc czemu ona
dotrzymuje towarzystwa wioślarzowi?
Nie jest za ciężki?
Taka powinność wioślarza.
Pański koreański się poprawił.
Jestem zdziwiona, że zna pan słowo „góra”.
„Zachodu słońca” już nie?
O co chodzi?
Jestem zbyt bezwstydna?
Chcę, żeby pani się zawsze śmiała.
Możliwe, że doprowadzę panią do łez.
Muszę o coś spytać.
To się nazywa zdjęcie.
Podobno w Jongno jest studio fotograficzne.
Poznaje pani kogoś?
Kim oni są?
Sprawdzam jednego z nich
i pytam, bo coś mnie niepokoi.
Co takiego?
Jeden z nich nazywa się...
Go Sang-wan.
Nie wie pani, jak wyglądał jej ojciec?
Wyjechał do Japonii
i poznał kobietę.
Wyprawili małe wesele
i urodziłam się ja.
Niedługo potem zginęli,
a ja, jako noworodek,
zostałam wysłana do Joseon
na wychowanie do dziadka.
Mówiono mi,
że mam oczy mojego ojca.
Że bardzo go przypominam,
gdy jestem uparta.
Pani Haman nie wiedziała, jak wyglądała moja matka.
Powiedziała, że bez rysów ojca moja twarz
przypominałaby matkę.
To on.
Mój ojciec.
Czuję to.
Opowiedz mi tę historię.
„Wyszłam za mąż w wieku 17 lat”.
Właśnie tę.
Znowu?
Wyszłam za mąż w wieku 17 lat.
Młody panicz miał lat 15.
Miał ładne czoło i mocny nos.
Był taki mądry.
We wszystkim był bardzo dokładny.
Był miły dla służących.
Wszyscy, którzy tam pracowali, uwielbiali panicza Sang-wana.
Muszę to zatrzymać,
dopóki trwa śledztwo.
Którego z nich pan sprawdza?
Którego?
- Dlaczego? - Nie mogę powiedzieć, o kogo chodzi.
Jeden z nich mnie zaatakował.
Schwytano go na miejscu.
Dlaczego...
To zdjęcie oznacza, że przyjaźnił się z moim ojcem.
- Dlaczego on... - Najlepszym wyjaśnieniem byłoby,
że jeden z nich zdradził przyjaciół.
Dam pani znać, czego się dowiem.
Proszę dać.
To jedyny człowiek, którego mogę zapytać
o moich rodziców.
Gdy na panienkę patrzę,
na jej oczy, gdy się upiera,
i na jej usta, gdy się złości,
widzę panienki ojca.
Zawsze mnie to zaskakuje.
Jest zimno.
Niebo nigdzie sobie nie pójdzie.
Lepiej oglądać je za dnia, panie.
Jak sądzisz, ile jeszcze pożyję?
Proszę nie mówić takich rzeczy!
Będziesz jeszcze żył wiele lat, panie.
Idź jutro do sklepu.
Trzeba sporo kupić, więc niech ktoś ci pomoże w noszeniu.
Gdy będziesz wracał,
dowiedz się, gdzie zatrzymał się Hui-seong.
Dobrze, mój panie.
Możecie mi to wymienić?
To z banku Dai-Ichi...
Wiemy.
Wymień je w japońskim banku.
Zrobiłbym to, gdyby tych weksli było dużo w obiegu,
ale się spieszę.
Nie widziałeś ogłoszenia?
Nie przyjmujemy japońskich weksli.
Żadnych japońskich pieniędzy!
Ale dlaczego?
Jesteśmy patriotami.
Co?
To jakieś kpiny.
Patriotyzmem nie da się płacić.
Nie chcemy nim płacić,
więc wydaj to na coś, co możesz kupić.
Odejdź, proszę.
Wynocha.
Bądźcie przeklęci!
Oszalał?
Sprzedałby nasz kraj za mięso.
W Jingogae pojawiło się sporo takich weksli.
Może wybuchnąć wojna.
Chun-sik.
- Tak? - Sprawdź ceny złota.
Gdzie byłeś, głupcze?
Miałeś tylko coś załatwić, a nie było cię tak długo!
Równie dobrze mogłeś wrócić jutro.
Spotkałem znajomego z dawnych lat.
- Ty mały... - Mam to zanieść?
Daj mi to.
Ostatnio dziwnie się zachowujesz.
Szefie, co mamy zrobić z naszymi ludźmi w prowincji Gangwon?
Zostawić ich tak?
A co? Jest jakiś problem?
To nic poważnego,
ale czekają w górach.
Tragarz się ukrywa,
ledwo wiąże koniec z końcem.
Z nikim się nie kontaktuje.
Jest sprytny.
Wie, jak zapewnić organizacji przetrwanie.
Może
powinienem dać mu spokój.
Proszę pana.
Później wezmę klucz. To pilne.
To może być jeszcze pilniejsze.
W pokoju czeka na pana gość.
Gość?
Tak.
Nie spodziewałam się pańskich odwiedzin.
Bardzo przepraszam.
Najpierw się pokłonię.
Witaj.
Nie miałem gdzie zaczekać,
więc wszedłem, choć ciebie nie było.
Nie szkodzi.
Musi się pan czuć dziwnie w zachodnim wystroju.
Widziałem współczesne wnętrza.
Jakoś je zniosłem.
Usiądź.
Tak jest.
Jakiś czas temu usłyszałem,
że wróciłeś do Joseon.
Byłeś w moim domu?
Widziałeś się z Ae-sin?
Nie wiedziałem, że to niestosowne.
Przepraszam.
Nie besztam cię.
Dobra robota.
Dobrze wiem, dlaczego wyjechałeś na studia
za granicę i nie wróciłeś.
Chciałeś się uwolnić od dziadka,
więc uciekłeś przed nim do innego kraju.
Rozumiem to.
Dlatego zaaranżowałem twoje zaręczyny
z Ae-sin.
Bo byłeś aż tak zdeterminowany.
Teraz nadszedł czas,
żebyś wziął Ae-sin.
Masz kogoś innego?
A jeśli mam?
To wystarczający powód, by zerwać zaręczyny?
Proszę mi wybaczyć...
ale ona nie przypadła mi do gustu.
Jej uśmiech.
Jej sposób chodzenia.
Jej spojrzenie.
Jej dotyk.
Wszystko.
Za bardzo cię lubię.
Nie lubię jej.
Rozumiem.
Domagałaby się zerwania zaręczyn
i traktowałaby cię chłodno.
Mówiłaby do ciebie ostro.
Proszę, abyś wszystko to
w niej zaakceptował.
Jeśli coś mi się stanie,
chcę, żebyś ją chronił.
Czuję,
że nie zostało mi dużo czasu.
Zrobisz to?
Japonia chce odebrać dobra Joseon
za pomocą jego własnej waluty.
Zabieranie naszych dóbr
oznacza zabieranie naszemu ludowi,
a to zagraża naszej suwerenności.
Jeśli opłata pocztowa nie wystarczy,
nie każ odbiorcy płacić,
tylko skontaktuj się z lordem Go.
Dobrze.
Jak możemy milczeć w takiej okropnej sytuacji
jako arystokracja tego kraju?
Oby spotkanie, które odbędzie się ostatniego dnia miesiąca,
pomogło nam zebrać myśli.
Wzywam wszystkich, którzy kryją się w zaciszu własnego domu,
aby przybyli do Hanseong i pomogli mi.
„Songbaek Go Sa-hong”?
Jeśli lord Go Sa-hong wykona ruch, zatrzęsie całym Joseon.
Jakiś zamknięty w domu starzec, którego ignorowałem,
chce zepsuć mi plany?
Dlatego arystokraci to problem!
Jak kilka zdań ma ocalić Joseon?
Co zrobić z listami?
Zatrzymywałem je zamiast wysyłać.
Jeszcze pytasz?
Nikt ich nie może dostać.
Weź je wszystkie i spal.
Tak jest.
Ten starzec powinien po prostu czekać na śmierć.
W takim wieku chce na siebie ściągnąć nieszczęście?
Songbaek?
Jak chcesz. Zadbam o to,
żebyś padł trupem pod sosną.
RACJE B 12 PORCJI
Kogo ja widzę.
Mam się cieszyć z tego spotkania?
To zaopatrzenie z mojego kraju.
Ty się obijasz, a inni się uwijają.
Mam wydawać rozkazy.
A ty co tu robisz?
Pracuję.
Robię to, co każe mi mój pracodawca.
Przy okazji,
zawsze spotykamy się w barze albo gdy przeszukuję pokój.
A gdy spotykamy się tutaj,
nie mamy sobie nic do powiedzenia.
To prawda.
Obyś dobrze zarobił.
A więc bywaj.
Mieliśmy rozmawiać o pogodzie?
Nie zapytał mnie o zdrowie.
Trzeba wzmocnić ochronę wokół budowy.
Tutejszy motłoch
codziennie niszczy linie kolejowe.
Robotnicy walczą po ich stronie.
To mnie doprowadza do szału.
Herbata.
Nie szkodzi, chłopcze.
Zaraz muszę iść.
Przekażesz to Eugene'owi?
Znasz Eugene'a, prawda?
Tak. Dobrze.
Przyjąć, nie przyjąć.
Przyjąć.
Chciałem zapytać,
czemu tak zrywałeś liście?
Widział to pan?
Widziałem je i pozbierałem.
W moim biurze znalazłem całą kupkę. Coś się stało?
Proszę pana.
Muszę panu coś powiedzieć.
Jeśli tego nie zrobię,
pewnie wyjawię to w innych okolicznościach.
Powiedz mi.
Chodzi o to, że jakiś czas temu
spotkałem się z Lee Deok-munem. Dał mi dużo pieniędzy
w zamian za informacje z placówki.
O panu i ministrze Allenie.
Policja przeprowadzi śledztwo w jego sprawie.
W końcu zaatakował Amerykanina.
Jeśli wziąłeś te pieniądze, to przestępstwo, a nie zwykła przysługa.
Wiem o tym.
To była ogromna suma,
więc nie chodziło o jeden raport.
Tylko o wiele raportów.
Ręce mi drżały, serce waliło.
Teraz gdy się przyznałem,
czuję się lepiej, choć straciłem fortunę.
Nie straciłeś jej.
Weź pieniądze.
Słucham?
Jeśli odmówisz,
pojawią się plotki o łapówce i przyjdą po ciebie.
Jeśli nie ty,
weźmie ją ktoś inny z mojego biura.
Chce pan powiedzieć,
że mam im donosić o tym, co pan robi?
Mów im prawdę.
Ile prawdy mam zdradzić?
Że mam ładny głos
i jestem przystojny.
- Mądry... - I nie potrafi pan czytać po koreańsku.
Ale się uczę.
To on.
Mój ojciec.
Czuję to.
Panienko.
Przyszedł list ze świątyni w Jemulpo.
Ze świątyni?
Kilka dni temu japoński szermierz w kimonie
zjawił się w świątyni.
Pytał, czy pani ją odwiedzała,
i siedział przez długi czas
przed ołtarzykiem pani rodziców.
Piszę do pani, ponieważ uznałam to za dziwne.
Jong-seom, jesteś tam?
Sprawdzał mnie.
Tamten dzień, tamten czas, tamto miejsce.
Dzisiaj.
Napisałaś: „Tamten dzień, tamten czas, tamto miejsce”,
więc pomyślałam, że chcesz się spotkać w pokoju Lee Wan-ika.
Najważniejsze, że przyszłaś.
Muszę cię prosić o przysługę.
Mów.
Ze względu na ostatnie wydarzenia załóżmy, że jesteśmy sojuszniczkami.
I, jako sojuszniczkę, proszę cię o pożyczkę.
Nie jesteśmy sojuszniczkami.
Nie musimy być.
Pożycz mi pieniądze.
Mówisz takim tonem, jakbym wzięła twoje pieniądze.
Po co bogatej arystokratce pieniądze?
Muszę spłacić dług.
Pożyczysz ode mnie pieniądze,
żeby spłacić inny dług?
Tak.
Długo nad tym myślałam
i tylko od ciebie mogę je pożyczyć.
A jeśli odmówię?
Posłużę się groźbą.
Ciekawe, czy to zadziała.
Dla obu z nas to miecz obosieczny.
Jeśli doniosę policji,
będziesz miała ogromne kłopoty.
A wtedy powiem Lee Wan-ikowi,
że miałam pomocnika.
Dlatego chciałaś właśnie mnie?
Jeśli dobrze pamiętam,
zabrałaś stamtąd wyniki sekcji zwłok.
Taki dokument
może w przyszłości nastręczyć ci wielu problemów.
To, o co ty mnie prosisz,
też jest problematyczne.
Pożyczka.
Spłacisz Gu Dong-maego tymi pieniędzmi?
Skąd wiedziałaś?
Dziewięciu na dziesięciu zadłużonych ma u niego dług.
Może dlatego tak się nazywa?
Nie będę twoją sojuszniczką, ale kupię twoje milczenie.
Co to jest? Tyle to nawet ja mam.
Więc możesz sobie iść.
To wystarczy.
Dla niego
wysokość kwoty nie ma znaczenia.
Jak mnie znalazłaś, pani?
Zapytałam
właścicielkę hotelu,
gdzie mogę spotkać Gu Dong-maego.
Odeślij swoich ludzi.
Odejdźcie.
- Tak jest. - Tak jest.
Musisz się mną bardzo interesować, pani.
To nie zainteresowanie, tylko ostrożność.
Jesteś przebiegły i zmuszasz mnie do spłaty długu.
Wymierzyłeś we mnie i strzeliłeś.
Tak.
- To ja pociągnąłem za spust. - Więc co zrobisz?
Wydasz mnie Japończykom?
Nie, nie zrobię tego.
Nic nie zrobię.
Jeśli nie chcesz nic robić,
to czemu mnie śledzisz?
Po co byłeś w świątyni?
Tamtego dnia
pomyliłem cię z kimś innym
i będzie mi się to jeszcze zdarzać, pani.
Jeśli ktokolwiek cię zauważy, wyłupię im oczy.
Aby tak było, muszę o tobie dużo wiedzieć, pani.
Dlatego tam poszedłem.
A jak nie potrzebuję twojej pomocy?
Co wtedy?
Dawno temu
moje życie było nic niewarte,
a ty uratowałaś mnie bez mojej zgody, pani.
Powiedziano mi, że każde życie jest cenne.
Przyniosła pani pieniądze?
Może mi pani płacić raz w miesiącu.
To za ten miesiąc.
Skoro już pani zapłaciła,
zostawię w spokoju
tę dziewczynkę i osobę, której przekazała
pewien przedmiot.
Czyli już zawsze będziemy się spotykać?
Tak.
Dokładnie.
Tak długo, jak utrzyma mnie pani przy życiu.
Nie sądzę, żebyś miał odzyskać cały mój dług.
Smutno mi to słyszeć.
Ale proszę się nie martwić.
Zadbam o to, żeby moja rana się zaleczyła.
Proszę pana.
Ktoś przyszedł do pana wczoraj,
kiedy pana nie było.
Jakiś starszy Amerykanin.
Kazał dać panu to.
To pewnie takju.
Pewnie poszedł do placówki misyjnej.
Wkrótce wróci.
Dobrze,
co pan czyta? Ciągle się pan uśmiecha.
List od mężczyzny, który przysłał mi takju.
Mam panu przeczytać?
A potrafisz? To po angielsku.
Najpierw opanuj podstawy.
Strasznie wolno się uczysz.
Bardzo się o ciebie martwię.
Siadaj. Przeczytam ci, więc słuchaj uważnie.
Usiądź prosto.
„Drogi Eugenie”.
To znaczy, że pisze od mnie.
„Nawet po tylu latach chłód prowincji Hamgyong...”
Coś się stało?
PROWINCJA HAMGYONG, KYEONGHEUNG POCZTA
Proszę pana!
Znaleziono ciało Amerykanina
na terenie japońskiej osady w Jemulpo.
Wysłano je na komisariat policji w Hanseong.
Sądzą, że to morderstwo.
Nie mogłem zrobić nic więcej
poza czesaniem twoich włosów
i nakładaniem maści na rany. Modliłem się,
by Bóg obdarzał cię
świeżym chlebem i czystą wodą.
Oraz by chronił cię przed chłodem
i błogosławił ciepłym słońcem.
Jak...
Jak do tego doszło?
Czemu...
Czemu do tego doszło?
Może zrobiłem wystarczająco dużo.
W końcu dla biednego misjonarza maści to nie lada wydatek.
Tęsknię za tobą, Eugenie.
Ostatnio nauczyłem się robić takju.
Przywiozę ci trochę, gdy się zobaczymy.
Spróbuję nie wypić całego
w drodze do Hanseong.
Drogi wielki i szlachetny.
Mój synu.
Gdziekolwiek jesteś,
będę się za ciebie modlił.
A w noce, gdy tego nie zrobię,
mam nadzieję, że Bóg będzie z tobą.
Joseph.
Od teraz, wydając rozkazy, będziesz ryzykował własnym życiem.
Ale nikt nie może mi nic udowodnić.
Wziąłbym się za ciebie.
Co, jeśli celowo pana oszukam?
Teraz mam szansę.
Dla mnie to miejsce jest jeszcze dalej niż morze.
Czyje imię mam podać?
To jest imię, które masz podać. Go Sa-hong.
List jest podróbką.
Cesarz nigdy go nie widział ani go nie napisał.
Jest tylko jeden powód, dla którego król spotykałby się
potajemnie z misjonarzem.
- Tajny list. - Kimkolwiek on jest,
musisz go zabić.
Wiem, że nie zawiedzie,
bo nie dam jej spudłować.
Napisy: Magdalena Adamus